Το κρίμα

Μάνα κλαις;
Μα, αυτό είναι ανώφελο.

Δεν αλλάζει -το ξέρεις- ο κόσμος με τον Θρήνο Σου.
Ο Θρήνος Σου απλώς τρώει λαίμαργα τον Χρόνο Μας .
Τρώει λαίμαργα τον Χρόνο Μας και σπέρνει Σκόνη .
Σκόνη Βαριά και Σκοτεινή.
Που Μας Μπουκώνει, Μας Τυφλώνει
και ύστερα σιγά - σιγά – ξέρει αυτή –
τείνει να Μας Αποτελειώσει.

Για αυτό σου λέω: “Κρίμα είναι”...

Όπως Κρίμα είναι η περαστική Γριά με το περίεργο Βλέμμα της
καθώς κατανυκτικά βαδίζει προς την εκκλησία της Γειτονιάς Της.

Ή όσο Κρίμα είναι ο μεσήλικας Υπαλληλάκος με το σκυμμένο Πρόσωπό Του
καθώς μνησίκακα αριθμεί πάνω στα βιβλία του Εργοδότη Του.

Ή ακόμα – ακόμα,
όσο Κρίμα είναι το μικροκαμωμένο Σκυλάκι με το νευρικό Γάβγισμά Του
καθώς σίγουρα ασφαλίζει την πόρτα του Αφεντικού Του.


Έτσι Κρίμα είσαι και εσύ Μάνα με την κουρασμένη Ύπαρξή Σου
καθώς ανήθικα μοιράζουν τα ιμάτιά Σου φρουροί σου.


Κρίμα είναι που τους κοιτάς ακόμα.

εγώ είμαι
facebook | twitter

Βαρέθηκα

Βαρέθηκα τα όπλα.
Βαρέθηκα αυτή την παρωδική μου υπόκλιση
σε μια πρωτόγονη μα ενδότερά μου γνώριμη δύναμη.

Για αυτό,
Βαρέθηκα τους πυραύλους, τα άρματα, και τα πιστόλια.
Βαρέθηκα τα σπαθιά τα τόξα και τα δόρια .
Γιατί όλα τους υπόσχονται να προκαλέσουν εθιστικά συναισθήματα.
Γιατί όλα τους έχουν σχεδιαστεί, αγοραστεί και χρησιμοποιηθεί
μονάχα για να υπόσχονται και να προκαλούν εθιστικά συναισθήματα.

Βαρέθηκα επίσης τους αλύτρωτους, τις οργανώσεις και τις ενέδρες τους,
τους σωτήρες και τους κατακτητές τους.
Τους ιερούς σκοπούς και τα απελευθερωτικά τους κινήματα.
Γιατί σχεδιάζουν να ικανοποιήσουν εθιστικά συναισθήματα.
Γιατί, τελικά Υπόσχονται, Σχεδιάζουν και Προκαλούν
μονάχα τον Θ – Α – Ν – Α – Τ – Ο.
Τίποτα πιο απλό, τίποτα πιο απογοητευτικό,
κι όμως, άκου τις ειδήσεις τους...

εγώ είμαι
facebook | twitter

Ψίθυρος

Τρέμω να γράψω στο χαρτί όσα ονειρεύομαι,
γιατί – μου 'παν – τα όνειρα μπορούν να γίνουν αλήθεια.


Τότε
Θα ήταν μακάβριο να βλέπεις τους δήμιους των ψυχών μας αποκεφαλισμένους σε έρημες πλατείες .
Θα ήταν απελπιστικό να ακούς τους φρουρούς των ιδεών μας φυλακισμένους απο τα πιο βαθιά μπουντρούμια .
Μα πιο πολύ,
Θα ήταν κρίμα τούτο 'δω το μικρόψυχο και πράο Ανθρωπάκι,
που θα χάσει την ευκαιρία που υπομονετικα καρτερούσε ,
να πατήσει τον συνάνθρωπο.


Για αυτό δεν γράφω στο χαρτί όσα ονειρεύομαι,
μόνο να, τώρα εδώ, σε εσένα τα ψιθυρίζω
και ύστερα, σε παρακαλώ, ξέχασέ τα.
Ας αφήσουμε αυτή την αναλγητική γύρω μας Μαυρίλα να απαλύνει λίγο
τις καταδικασμένες σε νοσηρότητα και διαμελισμό υπάρξεις μας.
Μόνο που κάποτε, θα το δείς, αυτός ο εθισμός θα μας ξεκάνει.

εγώ είμαι
facebook | twitter

Αιώνες ΔΙΣαρμονίας

Σε μια “τάξη” “ομοιόμορφα”.
Η πειθαρχία σου προσέφερε αιώνες ΔΙΣαρμονίας .
Μόνος φόβος σου η ενεργοποίηση.
Αλλά στους αιώνες έμαθες πια
και προλαμβάνεις υπνωτίζοντας τους “ομοίους” σου

- Ισότητα (;) -

ΕΣΩ ΕΤΟΙΜΟΣ,
ΠΑΝΤΑ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ!

Προσοχή στην εντροπία και επικρατήσει το αρμονικό.

Αιώνες ΔΙΣαρμονίας και άλλοι τόσοι έπωνται
καθώς οι “όμοιοί” σου τυφλοί χειροκροτούν
το θαύμα της εξέλιξης.

Θαυμαστέ , πως κατάφερες τόση πρόοδος να σε ξεπεράσει;
Ευφυέστατη η χάρτινή σου πατέντα
αφού προσκύνησαν και οι πιο ανορθόδοξοι.

εγώ είμαι
facebook | twitter

Φθορά

Εμένα που ποτέ δεν μου έλειψε τίποτα,
που ποτέ δεν έζησα πολέμους, τραγωδίες και φόβο.
Εμένα που ποτέ δεν μου έλειψε τίποτα,
που ποτέ δεν ένιωσα πείνα, δίψα ή κρύο,
κάτι άλλο με φθείρει χρόνια τώρα,
όσο δεν μου λείπει τίποτα.

Αηδιασμένος απεχθάνομαι την “ΕΙΡΗΝΗ” έτσι που επιβάλλεται
σκοτεινά συμφωνημένη και δολερά ρευστή.
Διχασμένος παρακολουθώ την “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” έτσι που παρουσιάζεται
μόνιμα παράλυτη και αιωνίως ανέφικτη.
Εξουθενωμένος μισώ την “ΑΝΕΣΗ” έτσι που αποκτάται
κοπιάζοντας από υποκλίσεις και διαρκή αβεβαιότητα.
Τραυματισμένος βλασφημώ την “ΑΣΦΑΛΕΙΑ” έτσι που επισφαλίζεται
επικίνδυνα προβοκατώρικα και αμείλικτα απάνθρωπη.

Τη νίωθω την Φθορά.
Τη νιώθω από τα Ανύπαρκτα Και Ξεχασμένα Δέντρα,
τους Μουτζουρωμένους Πρώην Γκρί Τοίχους,
τους Χιλιάδες Ξένους Γύρω μου,

και αν την νιώθω είναι ΕΔΩ!


Εμένα που ποτέ δεν μου έλειψε τίποτα......

εγώ είμαι
facebook | twitter

Κατάλληλος προς ανάλωση

Νιώθω

Χέρια ψυχρά μπιγμένα άτσαλα και βιαστικά το μυαλό μου
να κατεργάζονται.


Νύχια μυτερά να ξύνουν νευρικά
κάθε μου ανάμνηση.

Αντίχειρες αυταρχικούς να πιέζουν βίαια
κάθε μου αίσθημα .

Δείκτες σαρκαστικούς να εκθέτουν στυγνά
κάθε μου φιλοδοξία.


Μικρούς ύπουλους να αφαιρούν προσεκτικά
κάθε μου σκέψη.


Κρίνοντάς με τελικώς:
Νέος Άμνημων
Αναίσθητος
Άπελπις
Άτολμος
Με λίγα λόγια :
“ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΠΡΟΣ ΑΝΑΛΩΣΗ”

για το Υψιστό μου – πια – αφεντικό.

εγώ είμαι
facebook | twitter

Ελεύθερη γραφή

Η Ποίηση είναι ποτάμι .
Ένα ποτάμι από λέξεις . Πότε χείμαρρος πότε ρυάκι .
Ποτάμι που πηγάζει από τα συναισθήματα .
Μόνο που για να αφουγκραστεί κανείς την πηγή ,
πρέπει να απομακρυνθεί από το βάρος του τώρα
και να αποξενωθεί από όλα τα πρέπει .
Μόνο έτσι της πηγής τα δώρα θα είναι αυθεντικά διαμάντια .
Θα είναι αξιοθαύμαστα , μιας και η διαδικασία δημιουργίας τους
θα παραμένει μυστηριωδώς ακατόρθωτη και δελεαστική .

Έτσι μόνο λάμπει η ποίηση , έτσι είναι Η ΠΟΙΗΣΗ .
Και ίσως για αυτό , ποτέ δεν θα μπορέσει να γραφτεί ένα ΠΟΙΗΜΑ .

εγώ είμαι
facebook | twitter