ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πέφτουν τ αστέρια τ ουρανού σαν δάκρυα στο σκοτάδι
κυλάν στα πέλαγα του νου μ αφήνουνε σημάδι

αφήνουνε πατημασιές στη λάσπη της ψυχής μου
σηκώνουν κύματα θεριά μέσα στη θυμησή μου

Λύσαξα για να βρω φιλί και γιόμισα χρυσάφι
φωλιάσανε στη σάρκα μου που βρώμισε θειάφι

μια ζωή πεδεύμαι ,φτερούγες παζαρεύω
αφου κι εγώ σταυρώθηκα, ανάσταση γυρεύω

Σαν δράκου μοιάζει μια φωνή , χρόνια με κυνηγάει
τρυπώνει μες το αίμα μου, άνθρωπε...μου μιλάει

Χωρίς να δεις το αίμα σου ελεύθερο να τρέχει
χωρίς πληγές στο σώμα σου..παράδεισο δεν έχει

και ψάχνω λόφο ν ανεβώ, σταυρό να κουβαλήσω
μα είναι ο δρόμος δύσκολος κι όλο κοιτάζω πίσω.

Μπουτζής Γρηγόρης

ΑΝΑΜΟΝΗ

Άλλοι γελάνε κι άλλοι κλαίνε
κι άλλοι απ έξω επιμένουν
τι θα τους φέρει και τι φταίνε
μες τη βροχή να περιμένουν

Σ άσπρα πλαστικά ποτήρια
ζεστοί καφέδες που αχνίζουν
κάνουν στα στόματα χατήρια
και με τσιγάρα θυμιατίζουν

Τι είναι ο θάνατος εν τέλει
ένα μακάβριο τσιφτετέλι που το χορεύουν οι ψυχές
κι όλοι εμείς..τι ανθρωπάκια
να τις χτυπάμε παλαμάκια σε πίστες από προσευχές

Ποιον δρόμο φέρνεις άγνωστε
που σβήνει τη συνήθεια
γνωστός ο τόπος άλλωστε
μα άγνωστη η αλήθεια

Μπουτζής Γρηγόρης

ψηφιακές εικόνες

To μυαλό μου είναι γεμάτο αριθμούς
προσθέσεις, αφαιρέσεις,διαιρέσεις
ψηφιακές εικόνες
ψηφιακές πουτάνες
εξοπλισμοί κρατών

Θέλω να δω τη φωτογραφία του νεκρού μου εαυτού
σε μια παπ γεμάτη από ζαλισμένους ιππότες.

Στο μυαλό μου σέρνει μια έκρηξη ηφαιστίου
κι αυτή η πόλη μοιάζει..με χωματερή ψυχών.

Μπουτζής Γρηγόρης

τα ύπουλα φίδια

Τα ύπουλα φίδια που μεγαλώσαν
μέσα στον κόρφο μας και μας δαγκώσαν
τώρα μας δίνουν συμβουλή
να μην είμαστε άμαρτωλοί

Στις αγορές μη ψάχνεις για ραδίκια
δίπλα σου κάθονται φοράνε σκουλαρίκια
με μια κρυμμένη ενοχή
πάντα θα είμαστε τόσο μικροί

Οι φίλοι που λέγαμε ότι μας νοιώσαν
και με την πρώτη ευκαιρία σταυρώσαν
τώρα μας δίνουν συμβουλή
να μην είμαστε άμαρτωλοί

Τι κι αν μας γράψουν οι εφημερίδες
θα μας σερβίρουνε μέλι κι ακρίδες
σαράντα χρόνια νηστικοί
μέσα στη φάκα πιασμένοι ποντικοί

Μπουτζής Γρηγόρης

Η μολυσμένη μας ψυχή...

Τρέμουμε μήπως μολυνθεί
η μολυσμένη μας ψυχή
και μας αφήσει

Μήπως γεράσουμε πολύ
κι αυτό το άχαρο κορμί
δεν έχει στύση

Το ξέρουμε όμως καλά
πως η πουτάνα η σκουριά
γεννά αβέρτα

Φέρε ρε χρόνε βιαστή
πίσω την κάθε μου στιγμή
και γίνε πέτρα

Γίνε μαρμάρινη σιωπή
και μια πένθιμη αυγή
πάρε τον δρόμο

Τον δρόμο που δεν έχει φως
και βάδισε τον μοναχός
να νοιώσεις φόβο

Να νοιώσεις λίγος και μικρός
παρωχημένος και κοινός
δίχως ελπίδα

Πως από στάλα της βροχής
σ' ένα ποτάμι θα χυθείς
σαν καταιγίδα

Τρέμουμε μήπως γεννηθεί
μεσα στην στειρα μας ψυχή
κανένα δάκρυ

Κι όπως περνάει ο καιρός
το δάκρυ γίνει λυτρωμός
γίνει φαρμάκι

Μπουτζής Γρηγόρης